<%@LANGUAGE="VBSCRIPT" CODEPAGE="874"%> Extraction's Theory (1 / 11)
 
 
 
 
 
 
 
การทดลองบทที่ 4 การสกัด (Extraction)

การสกัดด้วยตัวทำละลายเป็นเทคนิคในการแยกสารออกจากของผสมโดยใช้ตัวทำละลายที่เหมาะสม ซึ่งเป็นเทคนิคที่มีประโยชน์มากในเคมีอินทรีย์ เช่น การแยกสารออกจากของผสมที่ได้จากการสังเคราะห์ และแยกสารออกจากของผสมที่เกิดขึ้นในธรรมชาติ ทั้งในพืช สัตว์ และจุลินทรีย์ การสกัดด้วยตัวทำละลายมีหลายวิธี สำหรับในการทดลองนี้จะเป็นวิธีการสกัดของเหลวด้วยของเหลว (liquid-liquid extraction) โดยจะแยกสารอนินทรีย์ออกจากสารอินทรีย์ ซึ่งนิยมให้ของผสมละลายหรือแขวนลอยในน้ำ เรียกว่า ชั้นน้ำ (aqueous layer) และสกัดด้วยตัวทำละลายอินทรีย์ (organic solvent) ที่ไม่ละลายน้ำ แยกชั้นอยู่เรียกว่าชั้นสารอินทรีย์ (organic layer) ตัวทำละลายนี้ได้แก่ อีเทอร์ (ether) เมทิลลีนคลอไรด์ (methylene chloride) คลอโรฟอร์ม (chloroform) คาร์บอนเตตราคลอไรด์ (carbon tetrachloride) เบนซีน (benzene) และเอ็นเฮกเซน (n–hexane) ในการสกัดวิธีนี้นิยมทำในกรวยแยก (Separatory funnel) โดยของผสมจะแยกชั้นอยู่ตามความสามารถในการละลายคือสารอนินทรีย์หรือเกลือที่ละลายน้ำจะแตกตัวเป็นไอออนอยู่ในชั้นน้ำ ในขณะที่สารอินทรีย์จะละลายอยู่ในชั้นสารอินทรีย์ โดยวิธีนี้สารจะถูกถ่ายเทจากตัวทำละลายหนึ่งไปยังอีกตัวทำละลายหนึ่ง โดยทั่วไปสารหนึ่งๆ จะละลายในตัวทำละลาย 2 ชนิด ในอัตราส่วนที่คงที่ที่อุณหภูมิหนึ่ง อัตราส่วนนี้เรียกว่าสัมประสิทธิ์การแจกแจง (distribution coefficient, ) หรือสัมประสิทธิ์การแบ่งส่วน (partition coefficient) ซึ่งหาได้จากสมการ

เป็นความเข้มข้นของสารในตัวทำละลายอินทรีย์ (organic solvent)

Extraction Version 1.0
  1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 Next Page